10 mrt. 2013

Viva El Mexico. Amen!

"Gaan jullie naar Mexico? Nou pas dan maar op!" Steevast hoorden wij hetzelfde geluid van mensen (Amerikanen) die er nog nooit geweest waren. De media heeft goed zijn werk gedaan wat dat aan gaat - met als desastreus gevolg, dat er weinig toeristen nog naar Baja Californië komen en nóg minder naar 'The main land,' het vaste land van Mexico. Slecht voor de horeca, merkten wij, wel lekker rustig voor ons.

Overigens is dit fenomeen nergens anders. In het ene land waarschuwen ze altijd voor het andere land. Zo waarschuwen wij voor het slechte rijgedrag in België, en vertellen ze je in Iran dat het niet pluis is in Pakistan (alsof wij dat niet al wisten) volgens de Pakistani is India natuurlijk niet OK en ga je naar Thailand dan is men daar als de dood voor Cambodja. Hier in Mexico zouden we neergeschoten worden of op z'n minst ten prooi vallen aan drugsbendes, belazerd en bestolen door hoteleigenaren en je beste vriend meneer agent zou ons eens flink bekeuren omdat hij vindt dat je te hard rijdt. De Mexicaan op zijn beurt is op zijn hoede in Guatemala als je daar op straat loopt, steken ze zo een mes tussen je ribben en laten je in je naakte Pielemans op straat liggen.

Vol goede moed kwamen wij na een avond, nacht en een ochtend later in de haven van Mazatlán aan. Een aardige oversteek over de Straat van Cortez met hier en daar wat maritieme turbulentie, ja doch opgeleukt met intervallen van kantinevoedsel dat wij tussen de kaart leggende en bier zuipende vrachtwagenchauffeurs zwijgend oppeuzelden. Weinig daarvan was het naar huis schrijven op deze plek waard. Toch wil ik het je niet onthouden omdat het typische Mexicaanse voedsel je in heel Centraal Amerika door de strot geduwd wordt. Kortom het beheerst de komende maanden ons humeur. Gaat ie dan. Voor ons staat een bord met een setje laffe taco-schijfjes, een zwarte bonen smeersel, zompig roerei met tomaat, tomatensaus en een kwak melige guacamolosmurrie. Lekker is anders maar anders is er nie.

Met piepende banden reden wij om 11.00 uur benedendeks het schip af, keurig als aller laatsten omdat motoren nu eenmaal in de punt geparkeerd dienen te worden. Onder een knallend zonnetje hielden wij halt bij onze eerste controlepost van het leger. Een voorval waarvan wij op de hoogte waren. Op het vaste land van Mexico houden militairen namelijk op heel veel strategische punten het verkeer stil om te checken op malversaties en drugs. Hoe ze dat laatste doen weten wij niet. Bij ons in ieder geval kijkt komt de jonge kadet niet verder dan de vieze onderbroeken terwijl een goede verstopplek juist heel diep onderaan de motorkoffer zou zijn. Zo heeft het twee weken met één onderbroek doen, toch ook zijn voordelen. Een team commissaris Rexen inzetten is beter dachten wij maar aan speurhonden is blijkbaar in heel Meggiko een hevig gebrek.

Ondanks het aanstaande carnaval in Mazatlán besloten wij even als onze Amerikaanse motorvrienden Andrew en Alex deze beruchtte stad linea recta te bypassen. Ons gemeenschappelijk doel werd het slaperige surfplaatsje San Blas (niet de eilandengroep van Panama) dat op zo'n 280 km lag. Een goed te bereiken plek want net als Frankrijk en Spanje, beschikt het land over een netwerk van tolwegen die je snel in de richting van Mexico Stad leiden. Wie noemt zijn hoofdstad nou Puntje puntje Stad trouwens? Da's toch vreemd? In ons geval zou Amsterdam Holland Stad heten of erger nog, The Netherlands City. Niet te pruimen. Na het aftikken van eveneens Europese tolprijzen snorden we richting het Zuiden.

De volgende ochtend stonden wij op met een verrassende ontdekking. Onze blootgestelde lichaamsdelen (armen en benen) waren rijk gedecoreerd met rode bultjes. Lisan leek wel opnieuw te lijden aan de mazelen! Het jeukte dat het kriebelde en eigenlijk was er op een goede krabsessie geen kruid tegen opgewassen. Wat was er gebeurd? Tijdens het nuttigen van de geïmproviseerde macaroni gisteren, hadden zandvliegen of knutjes zich te goed gedaan aan ons verse bloed. Ook de Amerikanen hadden het helemaal gehad. Met zulk ongein wilden wij allen maar één ding: weg van hier, op naar Tequila!

Als er één plek in Mexico main land is waar je geweest moet zijn (leek ons) dan is het Tequila. Tequila is een heus dorpje waar het edele vocht naar vernoemd is. Ruim honderd jaar geleden begon hier een familie Suaza met het stoken van Agave (een soort Aloë Vera-achtige plant). Het is zo'n product waar niemand iets mee kan. Het is niet te vreten, noch mooi en heeft geen geneeskrachtige waarde. Totdat er iemand is die denkt, "Hee, die Agave meuk, kunnen we daar niet eens brandenwijn van maken?" En hop, het driemaal gedistilleerde goedje is geboren. Dan moet je nog een naam bedenken en in het land waar de hoofdstad Mexico City heet, noem je het brouwsel dat in Tequila gemaakt wordt natuurlijk Tequila. Da's logisch toch? Gevieren traden wij aan bij een distilleerderij in dit gemoeddelijke kleine dorpje. Dat is niet moeilijk, want in iedere straat vind je er wel één. De rondleiding smaakt goed en naar meer. 's-Avonds kraakten wij een flesje quatros años en draaiden er daar heel oneerbiedig verse sinaasappel  kaneel en banaan doorheen. Wat zou dat? Als het maar smaakt!

De volgende dag reden wij katerloos (het was dus goede Tequila van distilleerderij El Labrador) de carretera richting Guadalagarra af. De Amerikanen besloten bajo te gaan en een vriend op te zoeken aan de kust. Wij koersten richting de Alto Plato. Maar voordat we die bereikten, vonden we het nodig te stoppen in Ajijic aan het prachtig gelegen meer van Chapala. Een trekpleister voor Amerikanen en dus betekende dat dat hier RV-people moesten zijn. Wisten wij veel dat je hier niet kon kamperen. Sterker nog, wisten wij veel dat het een nationale feestdag was en heel veel Mexicanen naar het meer toogden om vóór ons, de hotelkamers bezet te houden! En zo ging één van de kortste rijdagen - met vroegste stop - de boeken in als de langste kamerzoekactie van onze reis. We begonnen om 13.00 uur en pas om 19.00 uur vonden we goed en wel een warm bed. Toen wij eindelijk buiten zinnen waren van het rond rijden over de kasseien, het zoeken, vragen, afgewezen worden, omkeren en opnieuw beginnen, besloot iemand op straat ons uit te nodigen voor de nacht. Dit zou zij normaal gesproken niet gedaan hebben als zij ons niet vreselijk aardig en hulpeloos vond die avond. Dat dit niet gratis was zoals bij Couchsurfen, deed ons er niet langer toe. Wij liepen met deze vrouw van middelbare leeftijd mee naar een hacienda van een voormalige generaal waar de Amerikaanse over een ruim appartement beschiktte. Kat bleek eigenaar / kok geweest in een restaurant en vroeger runde zij ook een boutiquësk bed & breakfast. Geen slecht toeval dus en toen zij voor ons een heerlijke pasta op tafel toverde, voelden wij ons helemaal welkom. Die avond leidde zij ons rond in 'haar' pittoreske stadje en dronken we warme chocolademelk aan de kade. We tuurden over het meer van Chapala en kletsten over ditjes en datjes onder het donkere firmament vol heldere sterren.

Na een heerlijk ontbijt met vers brood (dat is lang geleden!) besloten we de hooglanden in te rijden. En dan bedoel ik echt hoog. Kronkelweggentjes brachten ons even op ruim 3.000 meter. Best fris. Later zakten wij weer af naar een comfortable 2.000 meter, hoogtes die je niet zo gauw door hebt, totdat je in de schaduw bent of de nacht aanbreekt. In Patzurco kampeerden wij een paar dagen dicht bij het Spaans-koloniale centrum met mooie rechte straten en boomrijke pleinen. Hier ontdekten we het Mexico van de caballero's. De mannen paraderen met hoge laarzen en cowboyhoeden en vrouwen en kinderen in klederdracht (kleurrijk kante topjes en een zwart schapenvel rond de benen). Dit wordt gedragen door de minderheden, afstammelingen van de Maya's. Deze mensen spreken soms nog minder Spaans dan wij, trots op hun oude tradities dat zij zijn en hun manier van leven (Spartaans dus). Gaande weg maakten wij een omtrekkende beweging rondom Mexico Stad, de hoofdstad van dit grote land. Volgens sommigen moesten wij dit historisch en cultureel centrum niet missen. Maar sinds de afmattende rij-ervaring in Bangkok een paar maanden geleden, besloten wij (te) grote en te drukke steden links te laten liggen. Even ter indicatie, deze stad heeft bijna 9 miljoen inwoners. (Bangkok heeft er ruim 13 miljoen). Via Valle de Bravo (een niemendalletje aan een meer) reisden wij door naar Pueblo, tot uiteindelijk de kust, Oaxaca en San Cristóbal de Las Casas. In tegenstelling tot de rest van het land, zijn hier de 'Indianen' juist in de meerderheid.

Aan de Pacifische kust aangekomen, zijn de Hippies in de meerderheid. Die komen al jaren naar Zipolite om de relaxte levensstijl én het naakt zwemen. Een enkele Hip zagen wij zelfs joggen, zijn mannelijkheid jolig omhoog komend, bij ieder stap die hij zette. We sliepen bij een Oostenrijks hippiestel. Ze hadden elkaar 18 jaar geleden op dezelfde plek leren kennen en sinds die tijd runden een bed & breakfast waar Hundertwasser nog een puntje aan kan zuigen.

Het leuke van die 'Indianen streken,' is het gevoel écht in een andere cultuur te zijn (en niet langer in een door Amerikaanse Dunkin' Donuts en McDonalds overheerste universum). Wonderlijke tradities en gewoontes zie gewoon op straat. Zo lopen jonge volwassen vrouwen in Oaxaca met aangeklede poppen in hun armen om maar te zorgen dat de eigenaresse zeer binnenkort in verwachting komt. In San Christobal zie je zowel vrouwen als mannen in dikke rokken lopen, gemaakt van zuiver scheerwol. Qua eten moet je (wat ons betreft) ook niet onder de Maya's zijn, het zijn hoofdzakelijk taco's en tortilla's met Pollo Asado of Pastor en kleffe tamales wat er op tafel komt. Het hoogte punt in het Zuiden vonden wij de 1500 jaar oude Maya stad Palenque. Hier is niet de kalender gevonden die volgens de Maya's op 21 februari 2012 de wereld naar de knoppen zou helpen, maar het is wel een goed overgebleven voorbeeld van bouwkundig ingenieursschap van die tijd. In de stad woonden toen 8.000 mensen. Alle tempels en gebouwen zijn zonder het wiel of ander modern gereedschap inelkaar gezet. Wij bezochten de ruïnes in de stromende regen en onder luid hoongelach van grote zwarte Howler Monkeys. De weg die wij volgden om er te komen was al een belevenis op zich. Mocht je nooit in Mexico gereden hebben dan verzeker ik je, een ritje van 100 kilometer duurt drastisch langer als je te pas en te onpas een vluchtheuvel voor je wielen geworpen krijgt. Keihard remmen, hindernis nemen en doorgassen. Het beste wat je kunt doen is een 'local' schaduwen. Meestal weten zij elk obstakel uit hun hoofd en remmen of ontwijken precies op het goede moment.

Een ander fenomeen dat wij alleen eerder zijn tegen gekomen in Pakistan, zijn de over de weg gespannen touwen. De hier door Zapatista's uitgedachte techniek, waarbij de nietsvermoedende weggebruiker de doorgang werd ontzegt om geld af te troggelen of een ontvoering in gang te zetten, wordt nu driftig gehanteerd door arme bananen verkoopsters. Zij spannen een koord over de weg met hieraan gekleurde vlaggentjes. Zodra je in de buurt bent, trekken ze het koord strak en ben je gedwongen flink te remmen (anders gooien ze een banaan op de weg waar je overheen glijdt). De boodschap is duidelijk, hier kom je niet weg zonder een aankoop te doen. Na heel wat bochten en koordjes, kwamen wij aan in het gelijknamige plaatsje Palenque (Zie hier onze korte video-impressie van de ruïnes van Palenque). 's-Nachts hoorden we de beroemde huilapen weer. Ze verstoorden onze nachtrust. Ik dacht even dat ik gek was en dat er een enorme draak op de tent af kwam. Eén flinke nies vuur en we zouden er zijn geweest. Angstwekkend. Maar het zijn maar apen.

Een Bananenverkoopster aan het werk:



Er kwam een einde aan Mexico. Helaas hebben wij minder van dit grote land gezien dan wij zouden wensen. Het Peninsula Yukatan bijvoorbeeld staat nog op het lijstje. Had je best kunnen doen zou je denken. De afstanden echter, zijn simpelweg te groot. Alleen al in dit land telden wij bijna 6.000 kilometer tot aan Comitán. Een plaatsje dicht bij de grens met Guatamala. Het idee was om er doorheen te rijden maar een grote groep protestanten op de snelweg verhinderde dit. Sociale onrust tussen arm en rijk is de realiteit in dit land. Het oude zeer tussen de Spanjaarden en de Maya's speelt nog dagelijks op. Mannen en vrouwen gewapend met stokken blokkeerden George de doorgang. Bij het vinden van een bypass kwamen wij uit op een vaag offroad weggentje. Nu begrepen wij waarom deze mensen protesteerden. Waarom in hemelsnaam een tweebaans snelweg van 10 kilometer aanleggen als er op het platteland geen geld beschikbaar is om een weg te asfalteren? Laat staan om huizen te voorzien van elektriciteit en stromend water. Zo is dat, zo zijn de verschillen. Mexico is zo'n rijk land maar net als in vele andere landen is die rijkdom heel oneerlijk verdeeld. Amen!

En nu op naar Centraal Amerika... Word vervolgd.

Ook Andrew en Alex zijn klaar om de boot te verlaten. 

Onze rondleiding door El Labrador liep met een knal af.

Een Tequila shot drink je hier met een sinaasappel en kaneel. En een sombrero op je cabeza.

Kerkje in Ajijic


De Mexicaan heeft iets met de dood...

Ons uitzicht vanuit de tent in Valle de Bravo. Niet slecht.

Lekkere taco's niet duur. Lekker maar drie stappen verder heb je weer honger....

Deze koejongen ging er eens goed voor zitten. Wij deden best een aardige ronde rond dit plein en veel later zat hij er nog!

Carne Asado

Lokale koopwaar op de overdekte markt.

Verdura

Diverse soorten Mezcal en Tequila

Te gek zo'n Piñata in de vorm van Bud Lightyear!

Leuke expositie over steltlopen in New York en Jamaica


Basiliek van Oaxaca

Kevers..het stikt ervan in Mexico!


De topes (drempels) kregen van ons een dikke onvoldoende.

Zipolite Beach - zonder naaktlopende hippies


Mexicaanse Naakthond, Xoloitzquintle genaamd. Het is een eeuwenoud ras dat heel goed aangepast is aan warm weer.
Zipolite Beach  - met naaktlopende hippies

Love the world 


Xantepec

Roemer geeft zo ongeveer deel II van onze reis weer...

San Christobal

Alto Plato

Een Maya

Hoofd van een Maya Koning

Het regent, het regent


Palenque's bekendste blikvanger

Vergis je niet archeologen denken dat dit een konijnenschedel betreft.

Lead us the way Watson!


Panorama overzicht van Palenque


Onder de bamboescheuten

IJssie?



Who needs a bugaboo?

zussen in klederdracht.


Hippe oma








1 opmerking: