7 aug. 2013

Life's been good to us!

Geen opmerkingen:
Roemer's mother waves us Welcome Home from the beach of Dishoek -
when we passed by on the Grande Togo Grimaldi Lines - 60 km before disembarkation in Antwerp.
How great is that? (Photo Rien Bosman)
The next day we were able to finally give each other a hug.
In Ede we celebrated our return with Lisan's very pleased parents.
We feel privileged to be able to have made such a great journey.
We will not forget the faces of the planet we've seen and the faces of the people we've met. 

Our Best Of's...


Favorite country

Mexico because it's very diverse in nature and culture. Good food and great riding.

We did not have any expectations of Peru but the county is huge and very diverse in nature, cultural heritage and history. It has some of the best roads experiences that go into extremes (altitude, hairpins, off road).

Thailand is our long time favorite. It's pretty touristy but then again, it maintains it's beauty if you turn off the beaten track. Thai food (as spice as possible), sun, beaches, diving, mountains, temples and encounters with happy Thai people is what we love.

Favorite place

Göreme Turkey. This lime stone cave city is in Cappadocia retains it's mystery and beauty year after year.

Dharam Kot (1km up from Mc Loyd Ghanj) India. Residential place of the Dhala Lama. It is laid back, cheap accommodation, great food, inspirational (yoga, meditation, nature), many mountain trails (Triund e.g.).

Phokora, Nepal. Great place to start your hiking into the Himalaya's from, and to get back and rest and party for a while. 

Baja California is something special. It's desolateness and prehistoric-like nature (cacti) is fascinating. It has the best (free) camping spots (and fishing) in the world. Baja means the ultimate freedom.

Favorite city

Istanbul, Bangkok, LA (revisited), Buenos Aires...

Ugliest city

Quetta Pakistan. Really a dreadful, dirty, sad place. Two bombs went off when we were there.
Manny cities in Latin America pass this test too.

Friendliest people

The two countries on either side of the political spectrum have been very friendly to us: Iran and the USA.

Iran is notorious for their curiosity for the 'outside world'. And so we were 'chased' after by people that wanted to invite us for tea, lunch or diner several times, throughout every part of the country, even whilst riding on the road. On the other hand -after the city of Bam, we got into the 'military zone,' friendliness ceases to exist there, unfortunately (being escorted for many km's to the Pakistan border).

In the USA lots of people stop and offer their help when you have a flat tyre (we had ours in Arizona on a dirt road). Couch surfing was easy too, and every time great experiences. People like to talk to you all the time (our bike / our biking clothes, is a good reason to).

Strangest experience

Probably the weirdest event in our trip was sleeping in our tent at the Balluchastan Levi's Police Station in Dalbandin. Imagine car scraps, a few cell blocks (with murderers incarcerated) and a high adobe wall with a big green door to protect us from the evil outside world (Taliban?). The Pakistan police men slept on the ground around us, some of them under a mere blanket. 

An other experience that made me freak out, happened riding on the road from the Siem Reap junction to Battambang in Cambodia. I saw a guy – pants down on his ankles - jerking off along side the road. Then a little further, I saw a naked woman reaching out for her naked baby that was crawling on the ground. I could not believe what I had just seen. Lisan couldn't confirm as she'd looked the other way. I expected to have the hallucinations of malaria that I had contracted. Luckily it wasn't true.

Toughest border (longest time spent at it)

From Bolivia to Argentina.  Sometimes the smallest, quietest borders don't mean you can't get stuck there. At the Bermejo border you will need to show an international (Mercosur) insurance  (can't be bought at the border) and if you own one, they will find something else to stop you for a long time. In our case, it took us two days to cross here. We returned to Bolivia, sorted out our third party insurance and when we got to the border for the 2nd time, the officials thought we had 'stolen' the motorcycle from someone with the very same name (initials that is)...

Easiest border

No doubt: going from Argentina to Uruguay. These countries are so much related to each other, that they integrated the customs / immigration in one building, in fact: at one counter. Out and in within 15 minutes.

Cheapest country overall (acco, food, drinks, petrol)

Cambodia, Thailand (keeps up same price level as 10 years ago!)
Ecuador, Bolivia

Most expensive country (apart from Europe and USA)

Probably Colombia. And Uruguay. This little country has about the same price level for living as Europe (even the petrol).

Most memorable tourist attraction

High on our list: Angkor Wat, Saem Riep Cambodia (despite it is owned by the Koreans).
White Temple, Chiang Rai Thailand.
Taj Mahal, Agra India (Lisan was the most photographed attraction here).
Ayodhaya in India, village with Hindu / Moslim temples.
Uyuni Salt Flats, Uyuni Bolivia.

Most impressive paved road

Pakistan, Taftan to Quetta (Baluchastan Desert). Very barren, hot, dangerous, but beautiful.
Nepal, Tansen to Phokara. Extremely winding road passed beautiful little villages.
Nepal, the tiny road through the clouds to Bandipur 
Noord-Laos, Luang Namtha to Luan Prabang, 
Mexico, San Cristobal to Palenque
Peru, Cusco to Santa Maria. Switch backs all the way to 4.300 meters and down to 1.800 meters. Amazing views. Very hot and very cold in a single day.
Bolivia, Potosi to Trujillo via Camargo. Newly paved road through amazing mountain ranges. Quite an achievement for such a poor country. Corrugated stone formations in red and grey.

Most impressive unpaved road

Nepal, Besisahar to Gaunsahar (undo-able two up with gear!)
Peru, Canyon del Plato (aka Duck Canyon)

Pleasant surprise

Phnom Phen has changed considerably in 10 years!

Personal invitations, and help offered, from people on the streets (everywhere).

Definitely: Couch surfing. We had the best experiences of our trip thanks to the people we met on couchsurfing.com.

Unpleasant surprise

Colombia is perceived as the best coffee growing country in the world. But they don't know how to make good coffee. Still most people drink instant. Coffee ground is expensive too (Bolivia has the cheapest coffee in the world). When they do make real coffee, they make it worse than the Germans do (very weak taste). Don't be surprised that yesterday's coffee will be presented in the morning, microwaved that is, as a coupa of fresh beans. Aghhhh.

Biggest bike problem

Pulverization of bearing (rear wheel) on our way into Bangkok City.
Blow-out of rear-tyre at 80 km/h on freeway 10 to Phoenix, Arizona. 

Worst day

From Bam, Iran to Mervja / Taftan border. Lisan will also remember this as her worst birthday. We woke up at 05.00. It was hot, we did not eat nor drink, we lost our passports to at least 10 different army escorts. We were accused of photographing military personnel / objects. Just before dark we finally ended up in a hotel where we were the only guests. There was only old bread and tomatoes for dinner and peach flavored beer (alcohol-free) to make a toast on her birthday at last.

From Limòn to Cuencua. It was raining all day (for the second day) and we had to find a junction to a road that was entirely under construction. Lots of dirt and on top of that, the worst experience for heavy motorcycles: deep gravel / pebbles (including avoiding crashing into huge Caterpillar road material). Finally we passed the mountain top at 3.800 meters in the bare cold and started our slip and sliding decent to the main road.

Worst night

Pakse, Laos. We had a decent room in one of the hostels. At night we felt something touching our hands and legs. Turning on the light we found out it was a mouse. Chasing the damn rodent out of the room took us practically the whole night.

Worst road

Highway 6 North of Phnom Phen (coming from Skun). It was hot, the road dusty and very crowded with trucks and large cars that seemed to come from all directions but ours.

Worst driving

Maybe India / Nepal and definitely Cambodia (people with big SUV's like to drive you off the road deliberately). 

As the infrastructure in Argentina looks pretty modern, it's pretty deceiving to realize that people don't stick to any rule in traffic.

Worst near-traffic accident

We didn't have many btw.. 

Noteworthy was an accident in Nepal. Getting run over by a 'sleep walking' truck that started rolling down hill unintentionally. The driver lost control of it with it's engine off.

Best camping

In general, the camp grounds in the USA are the best value, not the cheapest but best in cleanliness, facilities (sometimes with pool and hot tub), camp space and  location (esp. NP's).

Our ultimate favorite camping destination are the shores of Baja California, where you free camping is possible and you can watch dolphins jumping at the morning sun. Specificity Coyote Beach and Los Frailes – sea fishing here is the best in the world. 

Favorite food

Turkish pide is better than pizza.
We are both addicted to the Thai and Indian (spicy) cuisine. 
Asian fruit – NR. one being Jack Fruit and (red) Dragon Fruit.
Lisan got hang up on coconut ice popsicles. 
Roemer kept searching for the ultimate alfajores chocolate cookie in Argentina.

Worst food we actually ate... (not just seen. seen so many)

Soup with fish balls and chicken blood in South Thailand (even stray cats and dogs didn't want to eat them tasteless balls).

A dish called 'Penza' in Bolivia, it means pork belly fried with batter. We thought it was a sort of Schnitzel at first.

Favorite beverage

Ice Cream Soda from Malaysia (Roemer).
Lisan had a strong preference for Lémon Soda (soda water with fresh lemon skunks in it).

Cheapest drink

Pretty 'decent' Mekong whiskey for $1 a bottle (375 ml) at Otres Beach, Cambodia.
Large bottles of beer (1250 ml) in Mexico are cheap (1 $). 
Beer pitchers in Phnom Phen ($1,5).

What we will miss the most when back home...

Freedom and adventure – each new day is different.
Warm weather. Asian food.

14 jul. 2013

Argentinië, maxima 80

1 opmerking:
Bij de Argentijnse grens aangekomen, bleek de snelste en de traagste overgang, veel dichter bij elkaar te liggen dan wij dachten. Alleen nog een stempel voor onze motor en we zouden Argentinië binnen rijden. We zwaaiden lachend naar de beambten die ons attendeerden op de Argentijnse die 'Reina' van Holland was geworden en begonnen al aan een nieuw hoofdstuk. Ons laatste – en wellicht – het meest geanticipeerde want wij hadden zin in zo'n sappige gegrilde steak met een goed glas rode wijn! Maar nee, het liep anders en dat zat zo.

De Boliviaanse zijde was snel en simpel afgehandeld. Vervolgens reden wij over de brug naar Argentinië. Aan de andere kant in de warme kantoortjes ging de procedure ook eenvoudig. Bij de laatste balie ten slotte, keek onze onderuitgezakte beambte eens goed naar de voorgelegde papieren. "Of wij een verzekering hadden?" Die hadden wij wel, zei het van Nederlandse bodem dus schoof ik die maar over de toonbank. Instemmend nam de dame het papiertje aan en ze concludeerde dat het een heus international insurance betrof, dat stond immers bovenaan en dat was tevens het enige wat zij ervan kon lezen want de rest was in het Nederlands. Wist zij veel dat het hier ging om een Europese verzekering, die ook nog eens verlopen was! En dát had zij na lang turen helaas tòch nog in de smiezen. Trots dat zij toch onwetmatigs gevonden had, hield zij ons er ons resoluut voor verantwoordelijk dat wij een geldige verzekering zouden bemachtigen of een nieuwe Groene kaart waarvan wij te vergeefs beweerden het jaarlijkse bedrag automatisch over te hebben gemaakt.

We bevonden ons in een lastige situatie omdat wij eigenlijk niet terug naar Bolivia wilden maar ook niet alvast Argentinië in mochten om dan bij het eerste het beste loket een motorverzekering te kopen. We besloten de immigratie ongedaan te maken, om te keren, en opnieuw de brug over Bolivia in te rijden. Omdat we alles op 'een houtje' gedaan hadden (lees: uitgebreid vis zitten eten) was het al laat en dus waren wij genoodzaakt een hotel te nemen. En er nog eens een nacht over slapen of we een nieuwe verzekering zouden kopen (wat dus niet ging omdat het weekend was – ) of onze Nederlandse 'nepverzekering' van 2013 te downloaden...

De volgende dag reden wij gewapend met het geprinte Hema-document opnieuw de brug naar het beloofde land. Dit keer werkte er een andere beambte die tevens de opdracht van thuis leek meegekregen te hebben, om het ons zo moeilijk mogelijk te maken. Onze verzekering was nu in orde en een spoedige doorgang leek naarbij, totdat er een hele stoute gedachtekronkel in de man kwam opborrelden. Wat had hij bedacht? Degene op het kentekenbewijs van de motor zou volgens hem misschien niet overeen komen met degene van het paspoort! Met verbazing keken wij de man aan. Zo veel vindingrijkheid hadden wij zelfs bij de meest obscure grensovergangen in Midden-Amerika niet meegemaakt. Dit was toch Argentinië? Het land van onze keurige Maxima? Wij vroegen de man om een verklaring en het bleek dat ons NL-paspoort over alle uitgeschreven voornamen beschikte, terwijl het kentekenbewijs (echt beschamend trouwens dat de NL'se autoriteiten je met zo'n stom vodje de wereld in stuurt. En het bestaat ook nog eens uit drie afzonderlijke delen! Dat begrijpen ze elders in de wereld al helemaal niet...) alleen over initialen en achternaam beschikt. En ja, je moet het de man nageven, het zou dus zo maar eens kunnen zijn dat wij met een motor van iemand anders rond reden. Diegene heette dan precies M.O.W.R. Mol en ja, hoe het ons is gelukt ongemerkt langs 32 grensovergangen te 'glippen,' dat wist de man ook niet te beantwoorden.

Zo veranderde wat de makkelijkste grens in tijden had moeten zijn, in de lastigste van onze hele trip; de langst durende, de meest frustrerende. Uiteindelijk na het inspecteren van het chassis- en motorbloknummer, draaide de man gelukkig bij. Zo veel zotheid was natuurlijk moeilijk vol te houden. Het moet wel leuk blijven dat buitenlandertje-pesten. Laat deze onschuldige Duitsers maar door rijden. Toen de man vroeg naar de kleur van de motor, wisten wij dat het in orde kwam. We maakten nog een afrondend pretpraatje en ten slotte waren we vrij om te gaan.

Na het grensdebacle waren we toch blij dat we in een hotel geslapen hadden. Er was namelijk in geen velden of wegen een camping te vinden. En het eerste de beste hostel was honderden kilometers verderop, in een aftands dorpje dat door de 43 bruut middendoor gesneden werd. Wij moesten nog een flink stuk verder gaan om aan het saaie landschap te ontsnappen. In de provinciehoofdstad Salta aangekomen konden we midden in de stad kamperen, naast één van de grootste zwembaden die wij ooit gezien hadden. Het wordt alleen in de drie warmste maanden van het jaar gebruikt en vol water gezet. Wij konden ons voorstellen hoe druk het dan zou zijn, met allemaal gezinnen met kinderen erom heen, die hier verkoeling zoeken en tot diep in de nacht vlees  grillen. Die avond ging onze eerste 'biefe de chorizo' de pan in en spoelden we het weg met goedkope lekkere Chablis.

Mirjam Pol op de motorbeurs in Utrecht
We wisselden onze dollars om voor pesos op de zwarte markt (lees: bij een mannetje op de Plaza des Armes) en kochten een echt verzekeringsbewijs om problemen te voorkomen. Nu was het de hoogste tijd om interessantere rutas van het land te verkennen. We tankten een onbeduidend merk benzine en gingen op weg naar Cafayate. Hier stelde het landschap zeker niet teleur. De weg kronkelde zich langs rode bergen en diepe ravijnen. We volgden een droge rivier die ons kennis liet maken met heilige plekken van de Indianenbevolking die er ooit leefden. Bij het 'Gat van de Duivel,' een enorme spelonk in de rode rotsen (lijkt een beetje op de smalle toegang naar de Lebanese stad Petra) stond een bus van het Honda rally team met belangstelling naar onze George te turen. Ze maakten zelfs foto's van hem (misschien ter inspiratie van de nieuwe Africa Twin?). We praatten wat met de nieuwe assistent van de teamchef, de Nederlandse Mirjam Pol, die wij beter kennen als onze enige Dakarrijdster. Niet onverdienstelijk trouwens maar nu zit ze even op een stoel in plaats van het zadel, tot ze weer genoeg geld heeft om te kunnen rally-rijden. In Cafayate vonden we al vroeg een camping en toen wij boodschappen wilden doen herinnerde het ons weer aan die verdraaide siësta's; de winkels gaan pas om 19 uur weer open!

De volgende dag bezochten we de overblijfselen van een Indianendorp. Meer dan een paar cactussen en een aantal gestapelde stenenmuurtjes was het niet, maar goed, we mochten wel met ons entreebewijs gratis van de wc gebruik maken. Na de plas besloten we om de Ruta 40 verder te volgen. Deze staat bekend als de langste weg van Argentinië (5.200 km) die langs historische plekken slingert die de moeite waard zijn. In het begin was het vrij onduidelijk hoe de weg verliep trouwens. Door wegwerkzaamheden raakten wij het spoor in Santa Maria bijster maar na een aantal keer vragen, zaten we toch weer goed. Lange stukken reden we off-road doorde brandende zon, dan weer over asfalt, over ijzig koude hoogvlakten met afmattende rukwinden. Op het laatst dreigde het te gaan regenen maar de wolken hielden zich tot aan Bélen gelukkig goed. Hier ontdekten wij dat een kampeerplek soms een 'picknick' plaats is, niet veilig genoeg om de nacht door te brengen. Gelukkig vonden we een warm bed in 'Hostel Freddy' en George (aka Jorge) werd bewaakt door een schuimbekkende pitbull.

Net als een paar dagen geleden moesten wij opnieuw besluiten of we - wel of niet - naar Chili zouden gaan. Het betekende een nieuwe sticker op de koffer en een nieuwe ervaring rijker maar gezien de staat van de achterband (die begon hier en daar te scheuren) en de overgebleven tijd, leek het toch verstandiger om een ruime '-L-' in het landschap te maken en kortste weg te nemen naar Buenos Aires.

Bélen was niet alleen een keerpunt qua route, het markeerde ook het eindpunt van het mooiste landschap. We reden langzaamaan de bergen uit. We kampeerden nog naast een leeg zwembad in Chilicito, we kwamen langs San Augustin de Valle Fertil, Cruz del Eje en uiteindelijk belandden we in de tweede stad van het land Cordóba. Sinds Chilicito zagen we een enorm gitzwart front koud weer en regen dat ons telkens leek te achtervolgen. We probeerden er onderuit te rijden en als het lukte, juichten we van opluchting en probeerden snel in de zon te lunchen. De ontdekking dat de winter zijn intrede had gedaan in dit deel van de wereld maakte ons enigszins humeurig. We ontdekten ook dat de steden in Argentinië niet zo bijzonder zijn maar eerder grauw en troosteloos. Niemand heette ons echt welkom, zo voelde het.

Cordóba was een dieptepunt. Zo interessant als de stad in Spanje is, zo ongeïnspireerd is de stad aan de andere kant van de oceaan. We beleefden er de koudste nacht sinds onze maand in de VS. 's-Ochtends stonden de bloemen op de tent en het zadel van de motor werd helemaal wit. Tot onze verrassing hadden zwerfhonden de -4 graden celcius ook overleefd, ze sliepen gezellig om ons heen. Bij de eerste zonnestralen gaf ik ze een aai over de bol en de kwispelmachientjes kwamen weer zonder aarzelen en trouw tot leven. Het houtvuur en een pot koffie bracht ons ook weer 'boven Jan,' wat wel nodig was, want we hadden een flesje Fernet (zonder de cola) bij het kampvuur achterover getikt.

Als we het over mochten doen, zouden we nooit meer dwars door het midden van Argentinië willen rijden, ookal werden we ervoor betaald. Wat is het landschap ongelofelijk saai - een volledige deceptie in vergelijking met wat wij achter ons hadden liggen. In Argentinië kun je stickers kopen van de routes die je hebt gereden (Ruta 40 bijvoorbeeld) maar wie wil er in godsnaam Ruta 9 op zijn voertuig plakken? Zelfs als ik dood ben, moet niet iemand het wagen om Ruta 9 in mijn buurt te roepen want ik draai mij driekwart in de rondte. Wat een ongelofelijk geestdodende weg is dit. En er is ook helemaal niks te zien of te doen. Het vlakke landschap met hier en daar een plukje bomen langs de weg, deed ons irritant genoeg ook heel veel aan Nederland denken. Daar waren wij toch geen 50.000 kilometer voor gereden, om uitgerekend in een oer-Hollands tafereel rond te rijden?

Naast de slaapverwekkende infrastructuur, het saaie landschap, moet je hier vooral oppassen op
het verkeer. We hebben menige wegmisbruiker op de rondweg van Rosario een middelvinger gegeven. Het is één van die plekken waar je je realiseert hoe slecht automobilisten kunnen rijden, ook al lijkt het hier op het eerste gezicht 'georganiseerd' aan toe te gaan. Om een paar voorbeelden te geven, men negeert de maximum snelheid ten alle tijden en creëert bij het stoplicht gewoon een extra rijstrook op de weg. Men snijdt ons (en vooral ook elkaar) van links en rechts tegelijk, bumperkleven is een nationale sport, evenals hard door het rode licht rijden - het is hier de normaalste zaak van de wereld, simpelweg omdat men niet weet hoe het wél moet. Menig maal hielden wij ons hart vast. In Salta zagen wij een Citroëntje zó hard door het rood over een kruispunt  rijden, in zijn gang een auto en een voetganger op een haar na missend, dat zelfs de Argentijnse omstanders er het rood van achter de oren kregen. Later hoorden wij dat je in een dag je autorijbewijs kunt halen. En wil je ook een motor of een vrachtauto kunnen besturen? Dan lap je er gewoon een paar pesos bij. Zo simpel is dat. Geen wonder dus dat Argentinië voor ons op de eerste plaats komt van slechtste bestuurders in heel Amerika.

Via Villa Maria en Rosario (geboorteplaats Che Guevarra) kwamen wij uiteindelijk aan in Buenos Aires, de stad van de 'mooie winden,' zusterstad van Chicago, de 'Windy' city. Hier ontmoetten wij Santiago. Een reuze aardige jongen van 30 die ons in eerste instantie voor een paar dagen wilde hosten in zijn grote stad (13 miljoen inwoners). We mochten op zijn slaapbank slapen in zijn kleine, gezellige appartement, midden in het centrum van de stad. Het was de perfecte uitvalsbasis om de bekende wijken San Telmo, La Boca en Palermo te verkennen. Opnieuw leek de vergelijking met Nederland zo slecht nog niet, toen we op een avond gedrieën in het opgeknapte havengebied liepen, leek het bijna één op één te zijn gekopieerd van het Amsterdamse IJ. Er is zelfs een oranje verlicht beeldje, dat ter ere van onze Koningin Beatrix, dat geschonken is door een groepje Nederlandse multinationals. Ook hebben de Argentijnen de kroning van onze Koning en Maxima net zo op de voet gevolgd als wij. Deze speciale band heeft als voordeel dat ze ons kikkerlandje overal kennen, nadat je ze hebt uitgelegd dat je geen Duitser bent.

Eén van de highlights was het bezoek aan de begraafplaats in Recoleta, een soort Pied la Chaise van BA, waar de graven zó groot zijn als huizen en de plaats lijkt op een klein dorpje. Samen met Santiago zochten we naar het graf van Evita Péron en naar verluid, ligt zij nog steeds als een Sneeuwwitje opgebaard in een glazen kist. Na zo veel geleur met haar lichaam ná haar dood (een generaal heeft zelfs maanden lang necrofilie op haar uitgeoefend) heeft zij eindelijk rust gevonden (afgezien van de stroom toeristen dan). Alleen haar zus mag het graf in om haar te zien.

Het is te veel om op te noemen wat we allemaal in BA gedaan hebben –  het komt erop neer dat Buenos Aires één van onze beste herinneringen aan Argentinië is geworden. Na het verblijf van acht dagen bij Santiago, reden wij met onze snelheid van maxima 80 richting Uruguay, het kleine broertje van Argentinië. Ook hier bestaat de nationale grens uit een brug, dit keer over de rieteilanden in de rivierdelta Tigre. Als we erover heen rijden is het het stralend weer en lijken wij onze laatste weken in Zuid-Amerika mooi en warm af te sluiten. Helaas sloeg het weer finaal om toen wij onze tent opzetten in Colonia, een voormalig piratenstadje aan de kust van de Rio del Plata ('geldrivier'). Het gedruil deed zijn werking, een hardnekkige verkoudheid en griep deed zijn intrede in mijn lichaam. Door de dichte mist onderweg naar Montevideo, zagen wij alleen maar witte lucht en niks van de kust met (naar men zegt) mooie stranden.

In Montevideo zouden wij met motor en al aan boord gaan van een groot vrachtschip, al kwam die maar niet. Het wachten in onzekerheid was begonnen. Om bij te komen, verstopten we ons een weekend in een lekker hotel waar we uit kwamen om boodschappen te doen en een frisse neus te halen. Montevideo is nat en koud in deze tijd van het jaar. We verbleven ook nog een paar dagen bij onze couchsurf-vrienden José en Flavia. Deze twee aardige mensen hadden eigenlijk geen tijd om ons te 'entertainen,' maar toch mochten we er verder uitzieken, genieten van hun heerlijke kookkunsten en wachten op de Italiaanse Grimaldi-boot die ons een dezer dagen mee zou nemen in haar gigantische ruim. Elke dag van ons verblijf in Montevideo werd ons meegedeeld dat we de boot de volgende dag zal gaan. Uiteindelijk werd het onze gastheer en dame te veel, werden we het huis uitgezet en dropen we af, terug naar ons warme hotel. Hier kregen we uiteindelijk de bevestiging dat de boot morgen toch écht zou gaan, al deelde het mailtje niet mee hoe laat.

We hebben die dag tot 17.00 uur op een bankje in de lobby gezeten en nog eens vijf uur lang op de kade in de haven rond gehangen totdat we het schip in mochten. Gelukkig waren wij niet de enigen die mee zouden gaan. Er diende zich nog een Frans gezin aan met drie kinderen in een camper en een ouder echtpaar in een terreinwagen. Rond één uur 's-nachts lagen we uitgeteld in ons smalle hutje van de Grande Togo. Dit container- en autoschip koos de volgende dag het ruime sop. Ze bracht ons veilig terug naar huis, een zeereis van bijna 15.000 kilometer, 23 dagen en 62 gedownloade videofilms. De oversteek gaat van Brazilië naar Noord-Afrika en Europa. Eerlijk is eerlijk, met een gangetje van maxima 31,5 km/u gaan we langzamer dan ooit maar zullen we uitgerust aan komen, klaar om onze handen uit de mouwen te steken, klaar voor nieuwe avonturen!

 Relaxen in Salta

Fiesta de Chaugios

Weg naar Cafayate

The Devil's Canyon

Pas op voor spugende lama's!


Kamperen in Argentinië = steak en rode wijn

Dubbel onderdak in Chilecito

Wij stonden op met -4 in Cordoba met trouwe straathondjes om ons heen

Vader wil een geweer voor vaderdag?

Kleinste plee van deze reis

Wij vinden de Uruguayaanse Mate beter te haggelen dan die uit Argeninië

Uit het raam hangen bij Santiago (Av. Callao)

Onze Couchsurfhost Santiago. We missen hem!